ธรรมชาติของน้ำคือ ไหลไป ไม่ย้อนกลับ
เหมือนความคิดของคน ไหลเอื่อยบ้าง เชี่ยวกรากบ้าง แต่สุดท้ายเหมือนกันหมดคือ
"ความว่างเปล่า"เพราะไหลมาแล้วก็ไหลผ่านไป แม้ว่ามือทั้งสองข้างของเราจะอยาก
ยื้อหรือไม่อยากก็ตาม สุดท้าย ในมือก็ว่างเปล่า....
น้ำไหลไปแล้ว มือแห้งเสียสิ้นแล้ว
ไม่ว่าจะความคิดของเราหรือของใครจะทำให้เราเจ็บปวดแค่ไหน
สุดท้ายคือ น้ำเปื้อนมือ ไม่นานก็แห้งไป...
ความทุกข์ตรมที่คล้ายไร้สิ้นสุด เมื่อผ่านมันไปก็ได้เข้าใจ
.....เพียงสายน้ำที่ผ่านมือ.....
สิ่งใดเล่า ......จีรัง......
หลายคนทุกข์เพราะความคิด แต่ถ้าหัดใช้ความคิดเพื่อพิจารณาความเป็นธรรมดา
จะรู้ได้เลยว่า
ความคิดกับกระแสน้ำก็เหมือนกัน!
ตอนนี้แม้ยังผ่านมันไปไม่ได้อย่างน้อยก็ได้เข้าใจอะไรได้มากขึ้น
หากไม่มีรักก็คงไม่มีทุกข์
และถ้าหากไม่มีทุกข์
ก็คงไม่หาทาง .....ออกจากทุกข์......
ขอบคุณ ความรักและความทุกข์ ที่ทำให้ฉันได้เรียนรู้โลกและตัวเองมากขึ้น
